เลือกแก๊สช่วยตัด: ออกซิเจน ไนโตรเจน หรืออากาศ

สามแก๊ส สามตรรกะ

แก๊สช่วยตัดทำหน้าที่เป่าโลหะหลอมเหลวออก ปกป้องเลนส์ และมีผลต่อปฏิกิริยาเคมีในการตัด เลือกแก๊สผิด อย่างดีที่สุดคือขอบดำคล้ำ อย่างแย่ที่สุดคือความเร็วลดครึ่งและต้นทุนเพิ่มเท่าตัว

ออกซิเจน (O₂) — ตัวเลือกสำหรับเหล็กกล้าคาร์บอน

• ปฏิกิริยาออกซิเดชันคายความร้อนกับเหล็กช่วยเพิ่มพลังงาน ทำให้ตัดเหล็กคาร์บอนหนาได้เร็วขึ้นชัดเจน
• ทิ้งขอบที่มีชั้นออกไซด์ (สีเข้ม) — ต้องคำนึงก่อนเชื่อมหรือพ่นสี
• ต้นทุนแก๊สต่ำ ใช้แรงดันไม่สูง

ไนโตรเจน (N₂) — สเตนเลสและอะลูมิเนียม

• เป่าแบบเฉื่อย ไม่เกิดปฏิกิริยา — ขอบเงาไร้ออกไซด์ พร้อมเชื่อมได้ทันที
• ต้องใช้แรงดันสูง (15–25 บาร์) และกำลังสูง สิ้นเปลืองมาก ต้นทุนสูงกว่า
• เป็นคำตอบเดียวสำหรับงานสเตนเลสเกรดพรีเมียมที่เน้นความสวยงาม

อากาศ — ทางเลือกประหยัด

• ไนโตรเจนราว 78% / ออกซิเจน 21% ต้นทุนต่ำสุด (แค่ปั๊มลมกับชุดทำแห้งและกรอง)
• เหมาะมากกับเหล็กคาร์บอนแผ่นบาง เหล็กชุบสังกะสี และอะลูมิเนียมในปริมาณมาก
• ต้องแห้งและปราศจากน้ำมัน มิฉะนั้นอายุเลนส์และคุณภาพขอบจะเสีย

ในทางปฏิบัติ โรงงานจะใช้ทั้งสามแบบสลับกันตามประเภทงาน เลือกจากวัสดุ ความหนา ข้อกำหนดด้านความสวยงาม และต้นทุนแก๊สต่อเมตร ไม่ใช่ดูแค่ความเร็วตัด